Kuro Siwo: Γράμματα του ναυτικού στη γυναικεία παρουσία του ποιήματος

Αγαπημένη μου μικρή αγάπη,
Τόσο καιρό σε σκέφτομαι, τόσο καιρό σε κλαίω. Άραγε με θυμάσαι, με ξέχασες, λυπάσαι; Πόσο πολύ θα ήθελα να μην με έχεις ξεχάσει, μαζί να ήμασταν, στου καραβιού την πλώρη, πλάι στο κύμα, πλάι σε μένα πάλι. Ξέρω, δύσκολα θυμάται κανείς το παρελθόν, δύσκολα μένει στα παλιά. Μακάρι να 'μασταν μαζί! Να, μονάχα αυτό! Μονάχα η θάλασσα μας χωρίζει, μα πίσω δε γυρίζει.

Με αγάπη,

 η παλιά σου αγάπη,

Ε. Λ.

Αγαπημένη μου κορούλα,
ξέρω πως δε θέλεις να με ακούσεις, δε θες γιατί λάθος θεωρείς το δρόμο που διάλεξα, πως μακριά σου ήθελα να είμαι. Όμως ξέρω πως σου λείπω, παρόλο που μου είπες να σε ξεχάσω και πατέρα σε πλοίο δε θέλεις να έχεις. Ξέρω πως τα λόγια αυτά τα είπες πάνω στο θυμό σου, γλυκό μου παιδί, συγχώρεσέ με. Σ έκανα να αισθάνεσαι άσχημα, να νιώθεις πως δεν έχεις πατέρα. Όμως να ξέρεις το αίμα μου κυλά στο αίμα και παιδί μου πάντα θα είσαι.
Μου λείπεις γλυκιά μου, τα πάντα θα έδινα να ακούσω ένα "σε αγαπώ" από σένα, τα λόγια σου τα άσχημα να ξεχάσω. Καλά εδώ δεν περνώ, το γράμμα αυτό δακρύζοντας το γράφω επειδή η κόρη μου να με ακούσει δε θέλει.
Παιδί μου γλυκό, ένα πράγμα σου ζητώ για να χαμογελάσω κι εγώ: μονάχα ένα γράμμα γράψε μου, να σε ακούσω, να σε νιώσω, να μάθω πώς περνάς. Κι ελπίζω να μη μου θυμώνεις με αυτό ποθ θα σου πω αλλά ευκαιρία ψάχνω να σου αποδείξω πως είμαι εδώ για σένα και πάντα σε αγαπώ.

Ο μπαμπάς σου. 

Μ.

Αγαπημένη μου Ελένη,
Μου λείπετε, όλοι σας, πολύ! Αλλά πιο πολύ από όλους εσύ και το παιδί μας! Σας σκέφτομαι κάθε μέρα και σας νοσταλγώ. Είναι δύσκολα εδώ. Ο καιρός αλλάζει συνεχώς και οι περισσότεροι έχουν αρρωστήσει. Το βράδυ δεν κοιμάμαι καλά, όπως και όλοι μας. Αλλά με κρατάνε δυνατό τα λόγια που μου είπες πριν φύγω: " Να γυρίσεις όπως έφυγες και σου υπόσχομαι πως ε΄δω όλα θα παραμείνουν ίδια". Το ξέρω πως όλα θα είναι ίδια και για αυτό αντέχω ακόμη. Σε δυο μήνες θα είμαι και πάλι πίσω. Τώρα όμως κάνω υπομονή. Μερικές φορές νιώθω μόνος, παρόλο που στο πλοίο είμαστε 150 άτομα, υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως δεν έχω κανένα δικό μου να μιλήσω. Και όπως δεν έχω. Δεν πειράζει όμως. Σε λίγο θα είμαστε και πάλι μαζί.

Σας αγαπώ και μου λείπετε, 

Με αγάπη, 

Νίκος

Μ. Δ.

Αγαπητή Μαρία,
ακόμη ενθυμούμαι τα δυο λεπτά εκείνα, όταν στης Αθήνας το λιμάνι, μου έδωσες όρκο ελπίδας. Τα λόγια σου είναι που με κρατάνε όρθιο μερόνυχτα και δουλεύω στο σιδερένιο κήτος που μαύρη γλίτσα στα σωθικά του ρίχνω. Στέλνω αυτό το γράμμα με την ελπίδα ότι ίδια και απαράλλαχτα τα πράγματα και οι καταστάσεις έχουν μείνει. Έρχομαι για να σε δω. Δυο μήνες θέλω ακόμη. Έρχομαι αγαπημένη μου Μαρία και κανείς δε θα μας χωρίσει για άπειρους ναύλους εις τον χρόνον!

Γ. Κ.  

Όσο μπορείς: Γράφω ένα ποίημα, Απαγγέλλω, Δημιουργώ κολλάζ

Όσο μπορείς,

Όσο μπορείς πάλεψε τους στόχους της ζωής σου να πετύχεις,
ακόμα κι αν αδύνατοι μοιάζουν, να σας χωρίζουνε ζωές, όσο μπορείς.
Όσο μπορείς ίδρωσε κι όσο μπορείς πόνεσε,
όσο μπορείς το χέρι σου άπλωσε και συνέχισε να κολυμπάς κόντρα στα κύματα της ζωής,
διότι μόνο έτσι θα στεριώσεις και τη γλυκιά ζέστη του ήλιου να αγκαλιάζει το κορμί σου θα νιώσεις.
Όσο μπορείς το δρόμο προς τα πάνω καθαρό κράτησε,
και μην τον λούζεις με ατιμία
που διχόνοια προσφέρει κάθε μέρα στους ανθρώπους.
Μην ποτίζεις το κάθε βήμα σου στο ψέμα,
γιατί το ψέμα μόνο πόνο δίνει
μόνο χωρίζει τις ψυχές
και μόνο αλλοιώνει τον εαυτό σου και τη ζωή σου.
Μην σταματάς να προσπαθείς
με κάθε εμπόδιο και χτύπημα
με κάθε πληγή και κενό
με κάθε τράβηγμα από οποιονδήποτε η ζήλια έχει τυφλώσει.
Κι αν η ελπίδα θα χάνεται σα φως που απομακρύνεται
κι όλα θα είναι μαύρα,
μην ξεχνάς να προσπαθείς όσο μπορείς
κι όσο μπορείς μην ξεχνάς να ζεις
όσο μπορείς..

Γ. Κ.

Όσο μπορείς κράτα τους φίλους σου κοντά,

Στο πλάι σου, μαζί σου.

Όσο μπορείς γίνε ανεξάρτητος και κοινωνικοποιήσου.

Πάτα στα πόδια σου, πάρε στα χέρια τη ζωή σου.

Όσο μπορείς ευγενικός κι ανεκτικός να είσαι

Είναι αρετές που σπάνια θα συναντήσεις

Όσο μπορείς να αγαπάς, να μη φθονείς

Και το συνάνθρωπό σου, όταν έχεις ανάγκη να καλείς.

Ε. Π.

Υπάρχουν άνθρωποι πολλοί 

που προσπαθούν να σε οδηγήσουν στην καταστροφή. 

Για αυτό λοιπόν προσπάθησε σε αυτηήν την κοινωνία

να χαράξεις τη δική σου την πορεία.

Στης ζωής την ατελείωτα πάλη

τούτο μόνο προσπάθησε πάλι

όσο μπορείς

με αξίες και ιδανικά να πορευτείς

Σ. Ν.

Δεν είναι η ζωή που ονειρεύτηκες, 

δεν είναι ο κοσμος τόσο ωραίος,

έχεις κι εσύ κάποια ευθύνη,

όσο μπορείς να προσπαθείς,

και να νικάς το άδικο του κόσμου,

και τις πολλές καθημερινές μιζέριες.

Όσο μπορείς να προσπαθείς 

από την υπερβολή και την ψεύτικη επαφή

καθημερινά να ξεφεύγεις

μήπως γλιτώσεις λίγη ζωή

και λίγη αξιοπρέπεια μήπως κερδίσεις.

Α. Ντ.

 Κ.Κ.

Γ. Α.

Kuro Siwo

Η συνάντηση με τον αφηγητή μέσα από τα μάτια του Ζορμπά

Τον πρωτογνώρισα στον Πειραιά. Ο καιρός ήταν άγριος και όλοι είχαμε κλειστεί στο καφενεδάκι. Εκεί που απολάμβανα τη μοναξιά μου, πήρε το μάτι μου ένα ώριμο άντρα. Καθόταν με ένα βιβλίο στα χέρια και ήταν τόσο απορροφημένος σε αυτό, που θαρρείς και δεν υπήρχε κόσμος γύρω του! Αποφάσισα να τον πλησιάσω την στιγμή που σηκώθηκε να φύγει και να τον ρωτήσω πού πάει. Δεν το πολυσκέφτηκα. Θα του ζητούσα να με πάρει μαζί του! Τι είχα να χάσω; Η ζωή άλλωστε είναι γεμάτη περιπέτειες! Εκέινος μου φάνημε ήπιος, συμβατικός: λογάριαζε τα πάντα πριν τα κάνει πράξη! Ήταν όμως λες κι αυτή η άγνωστη παρουσία με τραβούσε κοντά της... Είμαστε τόσο διαφορετικοί!

Σ. Ν.

Άνοιξα την πόρτα και μπήκα στο μαγαζί. Ήταν ένα συνηθισμένο ξημέρωμα στο καφενεδάκι του λιμανιού.Ξάφνου τον αντίκρυσα. Από όλα μου έκανε εντύπωση το βλέμμα του, ανήσυχο, φλογερό, γεμάτο δίψα για πρόκληση. Έτσι και τον πλησίασα.

- Ταξίδι; Ταξίδι; Για πού;

- Κρήτη με το καλό, γιατί ρωτάς;

- Με παίρνεις μαζί σου;, πήρα το θάρρος και ρώτησα.

Με κοίταξε για λίγο.

- Και γιατί να σε πάρω μαζί μου;

Εκνευρίστηκα και του είπα:

- Γιατί; Γιατί; Δεν μπορεί τέλος πάντων ο άνθρωπος να κάνει κάτι και χωρίς γιατί; Έτσι για το κέφι του. Πάρε με, ας πούμε, για μάγειρα.

Έπειτα συνεχίσαμε την ψιλικουβέντα. Μου άρεσε το ύφος του, η περηφάνεια του, η εξυπνάδα του. Παρόλα αυτά του λείπουν οι εμπειρίες. Έχω, όμως,  εγώ και για τους δυο!

Σ. Μ.

Στάθηκα έξω από τον καφενέ και κοίταξα από το παράθυρο. Εϊχε πολύ κρύο κι άνοιξα την πόρτα και μπήκα γρήγορα μέσα. Το μάτι μου έπεσε κατευθείαν πάνω σε ένα κύριο με τα όλα του. Χωρίς δεύτερη σκέψη, τον πλησίασα και του ζήτησα να με πάρει μαζί του. Δεν τον ήξερα αυτόν τον άνθρωπο, αλλά το ατσαλάκωτο κοστούμι του, το αστραφτερό του πουκάμισο και τα γυαλισμένα του παπούτσια μού κίνησαν την περιέργεια. Εκείνος με κοίταξε με μάτια ορθάνοιχτα, με ρώτησε γιατί και αμέσως κατάλαβα πως είχα να κάνω με άνθρωπο απόλυτα λογικό και συγκρατήμένο, όπως οι περισσότεροι γύρω μου. Του απάντησα κι εγώ επίτηδες: "έτσι για το κέφι μου! " κι αρχίσαμε κουβέντα για τη ζωή μου. Το αστείο ήταν που ήθελε να με κεράσει φασκόμηλο, ενώ εγώ έχω ρούμι στις φλέβες μου. Πίνοντας λοιπόν το ποτό μου, του αφηγήθηκα τις εμπειρίες μου από τις δουλειές που έχω κάνει. Του είπα ακόμη και την ιστορία με το αφεντικό μου, τον κακομοίρη, ούτε που θυμάμαι γιατί τον έδειρα. 

Κοίταζα τις αντιδράσεις του καθώς μιλούσα, προσπαθώντας να καταλάβω αν η έκπληξη στα μάτια του ήταν θετική ή αρνητική. Λίγο αργότερα παρατήρησε την  τσάντα με το μεγάλο μου έρωτα, το σαντούρι. Τι ήθελε και με ρώτησε για αυτό; Με συνεπήρε το πάθος μου και ξεκίνησα να του λέω πώς ήρθε στη ζωή μου το σαντούρι και δεν έλεγα να σταματήσω. Πώς το έφερε η κουβέντα και από τον Παράδεισο, φτάσαμε να μιλάμε για την κόλαση του γάμου, ένας Θεός το ξέρει. 

Αν και αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο της θεωρίας, ένιωθα πως έπρεπε να μπω στη ζωή του. Έτσι κι αλλιώς, ποιος άλλος θα του μάθαινε τι θα πει ζωή στην πράξη;

Γ. Α.

Στάθηκα έξω από τον καφενέ και κοίταξα από το παράθυρο. Κοίταξα τον χώρο για να βρω τον επόμενο σύντροφό μου. Τους παρατήρησα όλους, μιλούσαν, γελούσαν και κάπνιζαν. Μου φάνηκαν αδιάφοροι, μίζεροι. Εκτός από έναν. Διάβαζε βιβλίο μέσα σε αυτή τη βαβούρα! Έλα Χριστέ! Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος διάβαζει ποίηση μέσα σε καφενέ, μωρέ; 

Α. Κ.

Όσο μπορείς

Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Δραματοποιώντας σκηνές από την Ελένη

Πρώτες ενθυμήσεις, Πηνελόπης Δέλτα

Η καλύτερη αφίσα είναι...

Ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία της καλύτερης αφίσας με θέμα Ελλάδα: χώρα των αντιθέσεων και αντιφάσεων.
Σύμφωνα με την επιλογή των μαθητών καλύτερη αφίσα ανακηρύσσεται η αφίσα 4 του Μίλτου, του Λευτέρη και του Μερκούρη του Γ1!
Συγχαρητήρια σε όλες τις ομάδες για την καταπληκτική δουλειά!

Ερωτόκριτος, δημιουργική γραφή

Το γράμμα του Ερωτόκριτου προς την Αρετούσα λίγο πριν φύγει για την εξορία:


Αγαπημένη μου Αρετούσα,

Ήρθε η ώρα μου να φύγω.Νομίζω ξέρεις τον λόγο, και αν όχι, ο πατέρας σου με εξόρισε από την Αθήνα.

Θέλω να ξέρεις ότι είχα κάνει πολλά όνειρα για εμάς τους δύο.Όμως δυστυχώς δεν θα μπορέσω να τα πραγματοποιήσω.

Να ξέρεις σε αγάπησα από την πρώτη στιγμή που σε είδα και θα σε σκέφτομαι όπου και να είμαι.Θα κάνω τα πάντα για να σε ξαναδώ,να σου ξαναμιλήσω και σου υπόσχομαι πως κάποια μέρα θα σου πω από κοντά όλα αυτά που νιώθω για εσένα.

Και άλλη Δεν πρόκειται να κοιτάξω.

Με αγάπη,

Ερωτόκριτος

Άννα Δ.

Αγαπητή πανέμορφη κ ονειρική Αρετούσα,

αχ! να ξερες πως θα θελα στα χέρια μου να σε κρατούσα!

Έχω θολές εικόνες από μια συζήτηση παλιά, 

απ'την δική σου αγκαλιά, βρισκόμασταν μες τα στενά.

Μα όλα αυτά τελείωσαν γιατί ο πατέρας σου δεν με θέλει κοντά σου,

Με εξορίζει για να είμαι πάντα μακριά σου.

Μα δίνω μια υπόσχεση που θα την'ε κρατήσω:

θα σε κρατώ στην σκέψη μου, ποτέ δεν θα σ'αφήσω!

Να ξέρεις θα γυρίσω ακόμα κι αν χρειαστεί

πολλά βουνά και θάλασσες με πόδια διαβώ,

γιατί χωρίς εσένα δεν αξίζει πια να ζω!

Γιώργος Κ.

Διάλογος Πεζόστρατου Ερωτόκριτου:

Ε: Τι έγινε; Γιατί είσαι στενοχωρημένος;

Π: Κακά τα μαντάτα γιε μου...

Ε: Τι συνέβη;

Π: Ο βασιλιάς οργίστηκε. 

Ε: Τι σημαίνει αυτό, πατέρα;

Π: Οι τιμωρίες μας είναι βαριές, αλλά αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι ότι η τιμωρία σου είναι βαρύτερη...

Ε: Τι αποφάσισε δηλαδή ο βασιλιάς;

Π: Παιδί μου εξορίστηκες και εγώ έχασα την δουλειά μου.

Ε: Σοβαρομιλεις πατέρα;

Π: Με μεγάλη μου λύπη, γιε μου έχεις 4 μέρες.

Ε: Σε 4 μέρες δηλαδή πρέπει να φύγω; Και τι θα γίνει με την Αρετουσα; Αυτό σημαίνει ότι δεν θα την ξαναδώ ποτέ;

Π: Λυπάμαι γιε μου αλλά ετσι είναι...

Ε: Πατέρα γιατί; Γιατί να είναι τόσο άκαρδος; Αφού την αγαπώ. Την Αρετουσα δεν την σκέφτεται; Θα είναι δυστυχισμένη.

Π: Το ξέρω γιε μου αλλά η διαταγή του βασιλιά δεν αλλάζει.

Ε: Θα μου λείψει πατέρα, και εσύ μαζί. Λυπάμαι που σε έκανα να περάσεις όλα αυτά.

Π: Γιε μου αυτό που έχει σημασία τώρα είναι να είσαι καλά από δω και πέρα.

Ξένια, Ελένη

Του γιοφυριού της Άρτας, διαφορετικό τέλος

... Ένας πιχάει με το μυστρί, κι άλλος με τον ασβέστη,

παίρνει κι ο πρωτομάστορας και ρίχνει μέγα λίθο...

    

   Και σύννεφο εμφανίζεται γεμάτο φως μεγάλο,

    και ρίχνει μέγα αστραπή, σηκώνεται ομίχλη

    και ανοίγουνε οι ουρανοί και άγγελος διαβαίνει

    τους λίθους όλους έριξε έβγαλε την γυναίκα

   τα δάκρυά της σφούγγισε και γύρισε και είπε: 

   Ω, μέγα πρωτομάστορα, πια μην φοβάσαι λέγω,

   τούτο αυτό το τέχνασμα ήταν δοκιμασία,

   της μοίρας της είναι γραφτό άλλη ώρα ν'αποθάνει.

   Και τώρα φύγετε στο σπίτι σας να πάτε,

   τούτο το γιόμα θα χτιστεί χωρίς καμιά θυσία.

   Αύριο πρωί να έρθετε με την αυγή και χτίστε

   και όταν κάθε άνθρωπος διαβαίνει το γιοφύρι

   χέρι θεού να ακουμπά και ευλογιά να παίρνει.

Γιώργος Κ.

Ευριπίδη, Ελένη, Πρόλογος 2η σκηνή

Ευριπίδη Ελένη, Πάροδος