Του γιοφυριού της Άρτας, δημιουργική γραφή

Μια σελίδα από το ημερολόγιο του Πρωτομάστορα:

Μπήκα μέσα σε ένα σπίτι άδειο και ψυχρό χωρίς χρώμα χωρίς ενέργεια χωρίς χαμόγελο.

Κάθισα στον καναπέ μου διαβάζοντας  ένα βιβλίο όπως πάντα αλλά υπήρχε μια διαφορά σαν κάτι να έλειπε...

 Ξέρω τι ήταν:  η ζεστασιά,  η αγκαλιά, η αγάπη, η συντροφιά, ένα μαύρο κενό μια κυρία σκιά θα μπορούσε να περιγράψει τον χώρο χωρίς αυτήν.

Ξάπλωσα και προσπάθησα να κοιμηθώ αλλά ήταν αδύνατον!  Στο μυαλό μου περιτριγύριζαν  αναμνήσεις, οι Κυριακές που βγαίναμε για μια απλή βόλτα στο χωριό, τα απογευματινά ψώνια, ψωμί ζυμωτό και ένα πιάτο ζεστό φαγητό κάθε φορά που γυρνούσα από την δουλειά μου , ένα χαμόγελο στο πρόσωπο να με κοιτάζει κάθε μέρα. 

Συνέχιζα να σκέφτομαι να άρχισα να αναρωτιέμαι και να λέω στο εαυτό μου "εσύ φταις για όλα.  Θα μπορούσε να είναι ακόμα εδώ, θα μπορούσες να κάνεις κάτι αλλά αντίθετως  καθόσουν και κοιτούσες τους άλλους να χτίζουν την γυναίκα σου και δεν έκανες τίποτα! Εσύ φταιςγια όλα!"

  

Γινόταν μέσα μου πάλη !!! Τα συναισθήματα μου ήταν τόσο έντονα, δεν ήξερα πώς να τα χειριστώ, δεν ήξερα τι να κάνω! Τότε ήταν η στιγμή που άρχισα να πανικοβάλλομαι,  ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα τόσο ραγισμένος και  τα δάκρυα από τα μάτια μου  έβγαιναν χωρίς  να το καταλαβαίνω . Ένοιωθα πως ποτέ δεν  θα το ξεπερνούσα. Δεν είναι και εύκολο  χάνεις ένα άτομο που νοιάζεσαι τόσο πολύ!  Έτσι ξαφνικά να  μην είναι στην καθημερινότητα σου !  Σου ραγίζει την καρδιά έτσι ένιωσα και εγώ  και συνέχισα να νιώθω για πολύ καιρό.  

Κλείστηκα στον εαυτό μου, απομακρύνθηκα από τον έξω κόσμο και τους ανθρώπους,πίστευα πως δεν με καταλάβαινε κανένας, δεν καταλάβαιναν την ψυχολογική μου κατάσταση και είχα δίκιο ήμουν μόνος και αβοήθητος. 

 Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από τότε και μου λείπει πάρα πολύ η γυναίκα μου, η αγκαλιά της, η συντροφιά της,  το ωραίο της χαμόγελο και οι συνηθισμένες μας συζητήσεις...

 Τουλάχιστον χάρη σε αυτήν οι ζωές πολλών ανθρώπων έγιναν καλύτερες...

Σονίλα, Γ4

Γράφω..., γράφω για αυτά που έκανα και με βασανίζουν ώρες τώρα. 

Γύρισα σπίτι και οι μυρωδιές από τα νόστιμα φαγητά της γυναίκας μου έλειπαν. 

Το χειρότερο όμως ήταν πως έλειπε αυτή! Πού να την ψάξω; Στο χωριό; στην πλατεία; ή στο καταραμένομτο γιοφύρι που της στέρησε τη ζωή;

Χιλιάδες τύψεις κι ενοχές έχουν κατακλύσει το μυαλό μου! Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα ούτε η αγάπη δυο ανθρώπων. Μια αγάπη που δε λογάριασε τις προσωπικές ανάγκες, παρά μόνο το κοινό καλό...

Τώρα μόνος... πέπει να μάθω να να ζω και να υπομένω τον πικρό και δύσκολο αγώνα της ζωής, της δικιάς μου ζωής...

Ευτυχία, Γ1

Θέλω να σου εξομολογηθώ κάτι τρομερό που έκανα , να  περιγράψω τα συναισθήματα μου!

Δεν βρίσκω τις κατάλληλες λέξεις γι'αυτό που ένιωθα και νιώθω αυτή την στιγμή.

Όταν την είδα  από μακριά να έρχεται ευδιάθετη και ανυπόμονη να με βοηθήσει,εγώ ένιωθα  ένα βαρος στην καρδιά και ένα κόμπο στο στομάχι μου.Ήθελα απλώς να σταματήσει ο χρόνος.

Ήθελα απλώς να σταματήσει ο χρόνος και βαθιά μέσα μου ένιωθα πως το κάνω αυτό στην γυναίκα μου,θα είμαι καταραμένος  για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Είναι μακράν η χειρότερη μέρα της ζωής μου.Δεν πιστεύω ότι μπορεί να μου συμβεί κάτι χειρότερο!


Κατερίνα, Εύη Μ, Μαρία, Γ1